رویاهای بیدار

نوع شعر:

توضیحات:

شعر:

گاهی دلم می‌خواهد
میزبانِ نجوایِ ستاره‌هایِ تاخورده
در آستینِ شب باشیم؛
همان‌جا که سکوتِ نگاه‌ها گویایِ همه‌چیز است.
در آبیِ خیال،
همراهِ مهتابِ خیسِ مدِ دریا
پرسه‌هایِ بی‌صدا بزنیم
و باد، قصه‌هایِ ناگفته‌یِ دلمان را به شوقِ بی‌پروا بسپارد.
روحمان را بر فرشِ ساحل بسپاریم
تا بوسه‌یِ غروب بر پیشانیِ موج
احساس را به رقص درآورد.
مثلِ پرندگانِ دریایی رها باشیم
و سرنوشت را به آشیانی امن بدل کنیم؛
شاید هیچ دلی نهراسد
و تبسمِ نور، مادرانه سپر شود.
در گوشِ شب، آرزوهایِ بی‌نام‌مان را بخوانیم؛
شاید ماه دلش بلرزد
و ردِ روشنش را بر دریایِ آرام بگذارد؛
همان‌جا که رویاهایمان برای همیشه بیدار می‌مانند.

ارسال شده توسط: شبنم مالکی